อย่าเอ่ยถามไถ่ไยพระอาทิตย์จึงคล้อยตก
เหตุใดเธอจึงซ่อนงำลำแสงเอาไว้
หรือไฉนจึงปกปิดดวงตาอันเปล่งประกาย
ยามราตรีแปรสีทองให้กลายเป็นเทา
ด้วยว่าทิวากรผู้หลงผิดไม่อาจเอ่ยเอื้อน
ครั้นแสงแห่งวันกลายเป็นความมืดมน
ความจริงหนึ่งนั้น เธอไม่กล้าเอ่ยออกไป
แสงเธอนั้นมีแต่จะบังตาและแผดเผา
ไม่มีการปรานีผู้กระทำผิด
ต้องขจัดดวงตะวันจอมโป้ปด
โลหิตแปรเป็นสีเงินดำด้วยรัตติกาล
เบื้องบนใบหน้าเขาซีดเผือดไป
จันทราผู้เหี้ยมโหด จักนำพาไปสู่จุดจบ อรุณจะไม่หวนคืนชั่วนิจนิรันดร์