ในสายตาเธอไม่มีฉัน
ได้อยู่ลำพังเดียวดาย
อยู่กับเงาของตัวเอง
อยู่ตัวคนเดียวลำพัง
หากฝันนั้นได้แบ่งปันไป
คนอื่นอาจเข้าใจ
ฉันไม่ได้เป็นแค่ไม้ประดับ
ฉันเป็นได้มากกว่าใคร
มันช่างไร้ตัวตน ช่างไร้ตัวตน
เป็นละอองในสายหมอก
ช่างไร้ตัวตน ช่างไร้ตัวตน
ไม่มีตัวตนไม่มี
ที่ข้างใต้รูปของฉัน
คงได้อ่านทุกคน
มันช่างว่างเปล่า ไม่มีอะไร
ไม่ มีเรื่องที่ภูมิใจ
ในหนังสือรุ่นก็ว่างเปล่า
ไม่มีใคร จะเขียนถึง
เป็นความทรงจำที่ลบเลือน
จนหมดสิ้นเวลาไป﻿