Już, uspokój się, to się nie zdarzyło.
Ale mogło.
Nie wiem, czy potrafię wysłać ją gdziekolwiek.
I co ja teraz zrobię?
Śmiejesz się ze mnie?
Nie wierzę, że się ze mnie śmiejesz.
Och, Twilight, wcale nie.
Śmieje się, bo miałam dokładnie takie same obawy jak ty teraz.
Tak?
Opowiem ci historię.
Dawno, dawno temu był sobie bardzo bystry młody kucyk. Jedna z moich najlepszych uczennic.
Czy mówisz o Twilight?
To pewnie jej historia.
Ach, tak Spike.
Jej odkrycia stale mnie zaskakiwały i zachwycały.
Ale zauważyłam, że nauka w akademii nie pozwala jej rozwinąć całego potencjału.
Masz na myśli to, że była osamotniona?
Aaa, tak Spike.
Musiałam podjąć decyzję,
ale nie było mi łatwo.
Może mogłam zamknąć bibliotekę albo urządzić przyjęcie w zamku?
Musiałaby wtedy rozmawiać z innymi kucykami.
Muszę ją gdzieś wysłać.
Wiedziałam, że w Ponyville mieszka grupa wspaniałych kucyków,
ale wymyślałam różne powody, by cię tam nie wysłać.
Och, a jeśli spotka mantakorę?
Lub zostanie wciągnięta do Tartaru?
Albo – co gorsza – nie polubi się z innymi kucykami?
- Powinniśmy coś powiedzieć? - Nie wydaje mi się.
Zatrzymałam cię w Canterlot dłużej niż powinnam.
W końcu zrozumiałam, że ten niepokój, który czułam, był dlatego, że nie chciałam, abyś odeszła.
Naprawdę?
Taka uczennica to było dla mnie szczęście.
Ja tak samo dużo uczyłam się od ciebie, jak ty uczyłaś się ode mnie.
Głupio mi się do tego przyznać, ale...
bałam się, że jak znajdziesz przyjaciół, to już nie będę ci potrzebna.
Księżniczko Celestio, jak mogłaś tak myśleć? Zawsze będę ciebie potrzebować.
Myślę, że Starlight Glimmer czuje to samo do ciebie, jeśli tego się właśnie boisz.
Może i tak, odrobinę.
Haha, zdecydowanie tak i to bardzo.
Po tylu latach mamy dowody Twilight, że jeśli komuś pozwolisz, by w pełni rozwinął skrzydła,
to wcale nie znaczy, że tego kogoś stracisz.
Dziękuję.
A jeśli nadal się martwisz, to możesz poprosić, żeby pisała listy.