Mając skrzydła wznoszę się nad chmurami.
Moje sny
przestają być marzeniami.
Czuję wiatr w grzywie,
nie boję się o upadek.
Manewruję jak najlepszy, rozkładam żagiel.
Dryfuję po powietrzu,
tego chcę.
Szybuję, nareszcie grawitacji mówię "nie".
Siadam na chmurze,
pragnę wtulić się w nią.
Zamknąć oczy, zasnąć, zacumować prom
ale budzę się.
Ktoś odebrał mi skrzydła.
Nie, inaczej...to po prostu była fikcja.
Nigdy ich nie miałem,
w sumie nie mam nic.
Uziemiony na lądzie
pozostaje mi iść.
Patrzę na innych
i tylko zazdrość mnie zżera.
Oni to mają,
dlaczego ja tego nie mam?
Nie chcę się więcej budzić,
daj mi zasnąć, teraz.
Byłem szczęśliwy tam,
wolny,
jak pegaz.
Nie budź mnie proszę, chcę ulec hibernacji.
Uciec jak najdalej do świata wyobraźni
Gdzie mogę wszystko. Tu nie mogę nic.
Nie mam skrzydeł
ani rogu.
Nie chcę tak żyć.
Nie budź mnie proszę, chcę ulec hibernacji.
Uciec jak najdalej do świata wyobraźni
Gdzie mogę wszystko.
Tu nie mogę nic.
Nie mam skrzydeł,
ani rogu.
Nie chcę tak żyć.
Teleportacja?
Fajna sprawa.
Jestem tu a zaraz tam
prawie jak jakaś zjawa.
Mam moc, mogę wiele,
więcej niż bym chciał.
Wszystko jest takie proste.
Nie wierzysz?
To zobacz.
Nie muszę nic nosić,
magia zrobi to za mnie.
Idealny pomocnik
W każdej trudnej sprawie.
Zawsze przy mnie,
nic nie chce w zamian.
Nagle w jednej chwili przede mną zamknięta brama.
Za nią moja moc.
Nie mam klucza.
Coraz szybciej powietrze zbierają moje płuca.
Leżę w łóżku, spocony.
Co się stało?
Kolejny sen,
który wydawał się być jawą...
Dlaczego nie mam skrzydeł?
Dlaczego nie mam rogu?
Powtarzam te pytania każdego wieczoru.
W odpowiedzi
tylko głucha cisza.
Pytam gdzie jest sprawiedliwość
ale nadal nic nie słychać.
Nie budź mnie proszę, chcę ulec hibernacji.
Uciec jak najdalej do świata wyobraźni
Gdzie mogę wszystko.
Tu nie mogę nic.
Nie mam skrzydeł
ani rogu.
Nie chcę tak żyć.
Nie budź mnie proszę, chcę ulec hibernacji.
Uciec jak najdalej do świata wyobraźni
gdzie mogę wszystko.
Tu nie mogę nic.
Nie mam skrzydeł
ani rogu.
Nie chcę tak żyć.