Z dnia na dzień wszystko runęło
Nad czym pracowałem lata.
Przez mój nieostrożny czyn niejedna osoba upadła.
Nie chciałem tego robić...
Nie przewidziałem skutku...
Wypowiedziałem słowa, przysporzyłem wiele smutku.
Zastanawiam się co dalej, jak naprawić swoje błędy.
Nie mogę nic wymyślić co by przyniosło efekty.
Tak trudno jest coś zdobyć a tak łatwo jest to stracić
Przekonałem się w momencie ile w tych słowach jest prawdy.
Myślę sobie czasem, że to jakoś się ułoży
ale wiem, że nie powstanie nic bez mojej pomocy.
Samo z siebie nic nie przyjdzie, spoko, wiem to doskonale
Niestety sił na to wszystko powoli mi braknie.
Chcę coś zrobić, ale co?
Nie mam bladego pojęcia.
Niszczy mnie własne sumienie, to wszystko moja wina.
Daj mi spokój, chcę być sam.
Każesz mi bym wstał i działał?
Szkoda tylko, że nie mówisz mi szczegółów tych działań.
Panie Einstein daj mi spokój ze swoimi teoriami.
Każde słowo o mych dawnych bliskich w serce mnie rani.
Nie mam odwagi...
by kiwnąć chociaż jednym palcem.
Przepraszam...
że coraz bardziej was tracę...
Kompletnie zrezygnowany, poległem, nie podjąłem walki.
Czuję straszne obrzydzenie, wstydzę się swojej twarzy.
Nie mogę spojrzeć do lustra bo jeszcze gorzej się czuję.
Mam nadzieję, że nie dowiesz się
co to za uczucie.
Nie do wytrzymania ból
kiedy żyjesz w przeświadczeniu,
że w momencie prysło coś o wielkim dla ciebie znaczeniu.
Ja już nie wiem co robić.
Siedzę sam i myślę:
"Chyba lepiej by było gdybym nigdy na świat nie przyszedł"
Sumienie dalej swoje,
toczy ze mną rozmowę.
Rozkazuje coś zrobić,
ja słucham nieprzytomnie.
Przypominam sobie ile chwil przeżyłem
z osobami,
które w tamten moment straciłem.
Czy to jest tego koniec?
Przecież nie mogę się poddać.
Tyle się wydarzyło,
teraz ma rozejść się droga?
Mówię stanowcze "nie". Przeszłość mnie mobilizuje
Pracowałem na to lata i nie stracę nic w sekundę.
Nie będę więcej płakał,
już nigdy nie upadnę.
Zakładam rękawice i trzymam wysoko gardę.
Wyrzucam cały smutek, biegnę walczyć o swoje
bo nie mogę ich porzucić...
po prostu nie mogę...
nie...