A druzja liubili i brosali pierwyie kamni
A sobaki łaskali i kusali za nogi
Ja smotrieł w okno — smiertʲ! Zachłopywał stawni.
A dorogi w kłondajk priwodiłi w ostrogi
Ja iz łuka strielał, cztoby niewiestu
Ja laguszek łaskał, dumał cariewny
Ja drakonow iskał, cztob spasti princessu,
Udiłami zakusywał nierwy.
Nie o takoj ja miecztał — nie tiebie cieta,
Ładonʲ w ładoniach dierżał — nie pierieciła.
W jeio głazach procitał w polie kriecieta,
Dikij miod i zwieroboj.
A razum zapachom traw zadurmaniła,
Brosała w plamia kostra — nie poraniła.
Chwatało sił do utra i, kak prawiło,
Kostry nad riekoj.
Na fonarnych stolbach po ulicam ada
Linciowannyj wożdʲ, wolej naroda.
Mnie bolnej za kosmatogo storoża sada,
Kotoryj nie zajmiot swoio miesto u wchoda.
A muzyki stolko, czto możno oglochnutʲ.
A swieta ciutʲ bolsze, ciem możno priedstawitʲ.
A tiepla rowno stolko, citob nie podochnutʲ.
Spiczki, sigariety i pamiatʲ.
Nie o takoj ja miecztał — nie tiebie cieta,
Ładonʲ w ładoniach dierżał — nie pierieciła.
W jeio głazach procitał w polie kriecieta,
Dikij miod i zwieroboj.
Była bieriemienna, no niecełowana,
W morozy s kryszeiu pieriezimowana.
No poliwała winom i bez powoda,
A nie sliezoj.
Na szeie merzkaia gliadʲ i nie wymieniatʲ,
Jeio nie wziatʲ, nie prodatʲ za pol-griwiennik.
Kaby podochnutʲ, naciatʲ snowa s wymieni...
Bog moj!